Een laatste test voor de 4daagse

Als afsluitende training voor de 4daagse had ik een afstand van meer dan 40 km in gedachten. Ik had het idee opgevat om vanuit Zwolle terug te wandelen naar huis. Of in ieder geval ergens in de buurt van Zwolle. De keuze viel op Zwolle, omdat wij voor de Color Run van zondag 7 juli onze deelname-attributen al op zaterdag op konden halen. Aangezien vrouw en dochter andere plannen bedacht hadden, werd het een tocht van Hengelo (O) naar Laar. 

Op Google Maps snel een route bepaald en straatnamen op een kladje gekriebeld. Had ik nu maar simpelweg de routebeschrijving geprint, dan zou het naderhand een stuk eenvoudiger geweest zijn. Uiteindelijk vertrok ik rond 14.30 uur vanaf de parkeerplaats bij de Ikea. Het is heerlijk weer om te wandelen, bijna al te warm. Maar ik ga enthousiast van start in de richting van Borne centrum.

De eerste straat is gemakkelijk, helemaal tot het einde uitwandelen. Aan het einde van deze eerste straat gaat het dan echter ook al direct fout. De rechts/links combinatie die ik op papier vermeld had, lees ik anders dan op Maps uitgetekend stond. En dus loop ik na amper een kilometer al in de verkeerde richting. Aangezien na rechtsaf niet vrij snel de linker afslag komt, stop ik na een paar honderd meter en keer op mijn schreden terug.

Omdat ik niet veel later zo eigenwijs ben om niet naar straatnamen op mijn papiertje te kijken, maar mijn eigen plan in te vullen, loop ik daarna al vrij snel weer een verkeerde kant op. Nu besluit ik om toch maar een keer Google Maps op mijn Nokia in te schakelen. Zien waar ik nu werkelijk ben. Daarna gaat het ongeveer 1 kilometer goed. Al met al duurt het veel langer dan verwacht om Borne uit te wandelen.

Uiteindelijk vind ik dan toch de weg in de juiste richting. En vol goede moed stap ik door het Twentse platteland. Ik merk echter vrij snel dat mijn benen niet waar kunnen maken wat mijn hoofd in gedachten heeft. Komt het door het (onnodige) oponthoud, of is het de warmte? Wie weet, gewoon proberen een lekker tempo op te pakken. Daarna zien we wel verder.

Wanneer ik in de buurt van het dorpje Hertme kom, hoor ik steeds duidelijker muziek. Afrikaanse trommels en meer. Er schijnt een festival gehouden te worden. Al voor de 25e keer leer ik later. Alle toegangswegen rondom het dorp zijn afgesloten en worden 'bewaakt' door verkeersregelaars. De mannen bij de eerste afzetting groeten vriendelijk als ik passeer. De regelaar bij de tweede roept mij al tegemoet: "Denn geht noar Neimegh'n!" Een grote grijns op zijn gezicht. "Klopt", antwoord ik: "maar vandaag niet meer hoor." Grijns ik terug. Ik besluit even een praatje te maken.

Het blijkt dat deze beste man zelf al voor een 10e (tiende) keer gaat deelnemen aan de 4daagse. Hij vertelt veel in een korte tijd. Alles met een glimlach, het plezier straalt van hem af. Wanneer blijkt dat ons gekletst het verkeer leiden niet ten goede komt, loop ik weer verder. Met een groet en een "wie weet tot in Nijmegen" nemen we afscheid.

Dit gesprekje zorgt in ieder geval voor een betere moraal.Ik word er niet sneller door, maar ik heb wel meer plezier. Het zorgt ook voor optimisme. Wanneer een weg als 'eigen weg' wordt aangeduid, loop ik toch gewoon via een andere weg. Als mensen niet willen groeten is dat prima, al blijft wel groeten altijd leuker. Zo zoek ik met behulp van Maps mijn weg in de richting van Geesteren.

Voor mijn gevoel zal Geesteren ongeveer op de helft zijn. Daar heb ik van mij zelf wel een pauze verdiend. Doe ik dat op een terras of haal ik snel iets bij de supermarkt? Het enige terras op mijn weg nodigt niet echt uit en ik zie in de verte het uithangbord van de Plus. Ik heb mijn keuze gemaakt. Geroutineerd loop ik door de buurtsuper en koop standaard producten van de Camino: water, Tuc-jes (zout), cola, chocolade (energie, maar vooral lekker)en een blik bier. Want: dorst! Dit voorraadje werk ik met plezier naar binnen op een bankje voor de winkel. Even tijd nemen, ook hier is plezier het toverwoord.

Na het hervatten lijk ik ineens de geest te krijgen. Het tempo wordt behoorlijk opgeschroefd. De route is duidelijk: Geesteren - Langeveen - (grens oversteken) - Wielen - Radewijk - Laar. Het is een bekende weg. Het is de omgekeerde route van mijn eerste wandeldag op de Camino in 2012. Sommige plekken zijn heel bekend, sommige onherkenbaar.

Bij Langeveen neem ik een afkorting waardoor ik bijna toch weer verkeerd loop. Het komt toch goed en ik kom op de geplande weg terecht. Ik steek de grens over via een zand- en kiezelpad. Daarna is het: tout vandan. Of wel: recht toe, recht aan tot de achterzijde van Wielen. Dicht bij de grensovergang naar Radewijk.

De laatste loodjes wegen ook vandaag het zwaarst. Het wordt nu ook snel schemerig. Ik hoop nog voor de echte duisternis via een paar akkers in een rechte looplijn de grens naar Laar oversteken. Maar zal ik nog genoeg zicht hebben? Er is nog juist voldoende licht wanneer ik door het graan, de aardappelen en de brandnetels opnieuw de grens passeer.

Een half uur later ben ik thuis.

Sport- und Volksfest SV Grenzland Laarwald

Conditie verbeteren kan op vele manieren. En de afwisseling in de trainingsvormen zorgt er voor dat het ook leuk blijft. Zeker in de lange voorbereiding naar de Strongmanrun is het juist van belang dat het het een uitdaging blijft. Uitdagingen die ik al vond in een aantal crosslopen, maar ook bijvoorbeeld in het schaatsen rondom Giethoorn en Blokzijl. Een andere leuke bezigheid is gebruik te maken van de minitrampoline. Met behulp van een aantal DVD's en begeleiding van een aantal toptrainers wordt vooral kracht, souplesse en de core-stability getraind.

Afgelopen weekend had ik een nieuwe uitdaging: deelnemen bij de Sportfest-evenementen van SV Grenzland Laarwald. Echt nieuw waren de uitdagingen niet, op zaterdag wordt er al sinds jaar en dag een voetbaltoernooi voor de verschillende buurten en de spelers van de vereniging gehouden. Op zondag is er standaard de zeskamp, ook wel Spiel ohne Grenzen genoemd.
De uitdaging op de zaterdag lag hem in het feit dat ik sinds mijn afscheid 2 jaar geleden niet meer heb gevoetbald. Voetballen verleerd men niet, maar het gevoel is na zo'n lange tijd uiteraard niet echt geweldig. Conditioneel hoefde ik niets te vrezen. 

Na afloop van het toernooi kon ik tevreden terugkijken. De wedstrijdjes zonder problemen doorgekomen. Met veel plezier weer samengespeeld met oud ploeggenoten en met de jongere generatie spelers en speelsters. En nog een keer gescoord ook.

In de lichte euforie van dit toernooi besloot ik toch mee te doen met het evenement van zondag. Vooraf had ik me zelf eigenlijk bezworen het niet te doen, maar zoals gezegd: de euforie (én de nodige biertjes) zorgden voor een ommekeer. Ik overtuigde mij er zelf van dat dit een ultieme voorbereiding voor al de hindernissen van de 8 september zouden zijn.

Het zeskamptoernooi verliep aanvankelijk zonder problemen De diverse spelletjes waren niet al te moeilijk en niet iedereen hoefde bij ieder spel mee te doen. Het venijn zat als zo vaak in de staart. Iedere Spiel ohne Grenzen eindigt met de waterbak. Soms moeten er golfballen gezocht worden, soms letters en wat de organisatie nog kan bedenken. Dit jaar waren de letters weer aan de beurt.

Bij dit spel moet altijd het hele team van tien personen meedoen. Er moeten 11 letters (SV GRENZLAND) verzameld worden, dus moet één persoon twee keer te water. Nu hadden wij al een persoon minder en dat hield in dat er zelfs twee personen een extra doop kregen. En natuurlijk meldde ik me wel vrijwillig.

De waterbak is slechts gevuld met een twintigtal centimeters water. In het fanatisme van het moment vliegen bijna alle deelnemers als wilden op de bak af en donderen met geweld over de rand. Net als ik ook trouwens. Dat water is altijd ijskoud, dus is het zaak zo snel mogelijk helemaal onder te dompelen, vandaar!

En hier is er blijkbaar iets misgegaan. In eerste instantie merkte ik er niet veel van, maar direct na de tweede watergang voelde mijn linkerschouder niet goed. Een zeurderige pijn kwam opzetten die in de loop van de avond alleen maar erger werd. Nu weet ik uit eerdere ervaringen dat dit soort letsels vrij lang kunnen duren, al naar gelang de intensiteit van de blessure. Daar kan ik op dit moment nog niet te veel van zeggen. Afwachten geblazen.

Langs de Vecht, over de Reest

In plaats van de wekelijkse wandeling door het Drentse land maak ik een wandeling van Laar naar Zuidwolde. In het kader van de Nijmeegse 4daagse heb ik de kilometers wel nodig. En de afwisseling met het wandelen rondom Coevorden en omstreken is ook wel aangenaam. Nieuwe vergezichten en een parmantige ooievaar dienden als fotomomenten.

De Wok In Buik Uit wandeling

Agenda: training

Urban Rebounding Extreme - Metabolic Training met Patrick Goudeau. Metabolic Strength Cardio Interval, 45 minuten rebounding. Dit is een zware uitvoering met veel sprongoefeningen. Het zweet komt helemaal los.

Avondwandeling van Slender Line naar Laar. Iets meer dan 9 km wandelen. Tot twee keer toe behoorlijk geschrokken. De eerste keer bij het oversteken van een onbewaakte overweg zonder goed op te letten. De machinist haalde me uit mijn overpeinzingen door de doordringende claxon te gebruiken. De tweede keer schoot mijn hartslag omhoog door bijna op een fazant te stappen. De dame in kwestie wilde het risico echter niet lopen en vloog onder luid geklokklok weg.

Jammer genoeg weigerde de routemeting weer eens dienst. Ligt het aan de HTC, of is het toch Sports-Tracker die zonder duidelijke reden stopt? Nader onderzoek volgt. De sof met de App zorgde wel even voor een dip. Ik vind het uitermate irritant wanneer die apparaten niet goed werken.

Uiteindelijk wel tevreden met deze trainingsdag. Mijn lijf niet echt: vooral schenen en voeten protesteren.