Als afsluitende training voor de 4daagse had ik een afstand van meer dan 40 km in gedachten. Ik had het idee opgevat om vanuit Zwolle terug te wandelen naar huis. Of in ieder geval ergens in de buurt van Zwolle. De keuze viel op Zwolle, omdat wij voor de Color Run van zondag 7 juli onze deelname-attributen al op zaterdag op konden halen. Aangezien vrouw en dochter andere plannen bedacht hadden, werd het een tocht van Hengelo (O) naar Laar.
Op Google Maps snel een route bepaald en straatnamen op een kladje gekriebeld. Had ik nu maar simpelweg de routebeschrijving geprint, dan zou het naderhand een stuk eenvoudiger geweest zijn. Uiteindelijk vertrok ik rond 14.30 uur vanaf de parkeerplaats bij de Ikea. Het is heerlijk weer om te wandelen, bijna al te warm. Maar ik ga enthousiast van start in de richting van Borne centrum.
De eerste straat is gemakkelijk, helemaal tot het einde uitwandelen. Aan het einde van deze eerste straat gaat het dan echter ook al direct fout. De rechts/links combinatie die ik op papier vermeld had, lees ik anders dan op Maps uitgetekend stond. En dus loop ik na amper een kilometer al in de verkeerde richting. Aangezien na rechtsaf niet vrij snel de linker afslag komt, stop ik na een paar honderd meter en keer op mijn schreden terug.
Omdat ik niet veel later zo eigenwijs ben om niet naar straatnamen op mijn papiertje te kijken, maar mijn eigen plan in te vullen, loop ik daarna al vrij snel weer een verkeerde kant op. Nu besluit ik om toch maar een keer Google Maps op mijn Nokia in te schakelen. Zien waar ik nu werkelijk ben. Daarna gaat het ongeveer 1 kilometer goed. Al met al duurt het veel langer dan verwacht om Borne uit te wandelen.
Uiteindelijk vind ik dan toch de weg in de juiste richting. En vol goede moed stap ik door het Twentse platteland. Ik merk echter vrij snel dat mijn benen niet waar kunnen maken wat mijn hoofd in gedachten heeft. Komt het door het (onnodige) oponthoud, of is het de warmte? Wie weet, gewoon proberen een lekker tempo op te pakken. Daarna zien we wel verder.
Wanneer ik in de buurt van het dorpje Hertme kom, hoor ik steeds duidelijker muziek. Afrikaanse trommels en meer. Er schijnt een festival gehouden te worden. Al voor de 25e keer leer ik later. Alle toegangswegen rondom het dorp zijn afgesloten en worden 'bewaakt' door verkeersregelaars. De mannen bij de eerste afzetting groeten vriendelijk als ik passeer. De regelaar bij de tweede roept mij al tegemoet: "Denn geht noar Neimegh'n!" Een grote grijns op zijn gezicht. "Klopt", antwoord ik: "maar vandaag niet meer hoor." Grijns ik terug. Ik besluit even een praatje te maken.
Het blijkt dat deze beste man zelf al voor een 10e (tiende) keer gaat deelnemen aan de 4daagse. Hij vertelt veel in een korte tijd. Alles met een glimlach, het plezier straalt van hem af. Wanneer blijkt dat ons gekletst het verkeer leiden niet ten goede komt, loop ik weer verder. Met een groet en een "wie weet tot in Nijmegen" nemen we afscheid.
Dit gesprekje zorgt in ieder geval voor een betere moraal.Ik word er niet sneller door, maar ik heb wel meer plezier. Het zorgt ook voor optimisme. Wanneer een weg als 'eigen weg' wordt aangeduid, loop ik toch gewoon via een andere weg. Als mensen niet willen groeten is dat prima, al blijft wel groeten altijd leuker. Zo zoek ik met behulp van Maps mijn weg in de richting van Geesteren.
Voor mijn gevoel zal Geesteren ongeveer op de helft zijn. Daar heb ik van mij zelf wel een pauze verdiend. Doe ik dat op een terras of haal ik snel iets bij de supermarkt? Het enige terras op mijn weg nodigt niet echt uit en ik zie in de verte het uithangbord van de Plus. Ik heb mijn keuze gemaakt. Geroutineerd loop ik door de buurtsuper en koop standaard producten van de Camino: water, Tuc-jes (zout), cola, chocolade (energie, maar vooral lekker)en een blik bier. Want: dorst! Dit voorraadje werk ik met plezier naar binnen op een bankje voor de winkel. Even tijd nemen, ook hier is plezier het toverwoord.
Na het hervatten lijk ik ineens de geest te krijgen. Het tempo wordt behoorlijk opgeschroefd. De route is duidelijk: Geesteren - Langeveen - (grens oversteken) - Wielen - Radewijk - Laar. Het is een bekende weg. Het is de omgekeerde route van mijn eerste wandeldag op de Camino in 2012. Sommige plekken zijn heel bekend, sommige onherkenbaar.
Bij Langeveen neem ik een afkorting waardoor ik bijna toch weer verkeerd loop. Het komt toch goed en ik kom op de geplande weg terecht. Ik steek de grens over via een zand- en kiezelpad. Daarna is het: tout vandan. Of wel: recht toe, recht aan tot de achterzijde van Wielen. Dicht bij de grensovergang naar Radewijk.
De laatste loodjes wegen ook vandaag het zwaarst. Het wordt nu ook snel schemerig. Ik hoop nog voor de echte duisternis via een paar akkers in een rechte looplijn de grens naar Laar oversteken. Maar zal ik nog genoeg zicht hebben? Er is nog juist voldoende licht wanneer ik door het graan, de aardappelen en de brandnetels opnieuw de grens passeer.
Een half uur later ben ik thuis.
