Conditie verbeteren kan op vele manieren. En de afwisseling in de trainingsvormen zorgt er voor dat het ook leuk blijft. Zeker in de lange voorbereiding naar de Strongmanrun is het juist van belang dat het het een uitdaging blijft. Uitdagingen die ik al vond in een aantal crosslopen, maar ook bijvoorbeeld in het schaatsen rondom Giethoorn en Blokzijl. Een andere leuke bezigheid is gebruik te maken van de minitrampoline. Met behulp van een aantal DVD's en begeleiding van een aantal toptrainers wordt vooral kracht, souplesse en de core-stability getraind.
Afgelopen weekend had ik een nieuwe uitdaging: deelnemen bij de Sportfest-evenementen van SV Grenzland Laarwald. Echt nieuw waren de uitdagingen niet, op zaterdag wordt er al sinds jaar en dag een voetbaltoernooi voor de verschillende buurten en de spelers van de vereniging gehouden. Op zondag is er standaard de zeskamp, ook wel Spiel ohne Grenzen genoemd.
De uitdaging op de zaterdag lag hem in het feit dat ik sinds mijn afscheid 2 jaar geleden niet meer heb gevoetbald. Voetballen verleerd men niet, maar het gevoel is na zo'n lange tijd uiteraard niet echt geweldig. Conditioneel hoefde ik niets te vrezen.
De uitdaging op de zaterdag lag hem in het feit dat ik sinds mijn afscheid 2 jaar geleden niet meer heb gevoetbald. Voetballen verleerd men niet, maar het gevoel is na zo'n lange tijd uiteraard niet echt geweldig. Conditioneel hoefde ik niets te vrezen.
Na afloop van het toernooi kon ik tevreden terugkijken. De wedstrijdjes zonder problemen doorgekomen. Met veel plezier weer samengespeeld met oud ploeggenoten en met de jongere generatie spelers en speelsters. En nog een keer gescoord ook.
In de lichte euforie van dit toernooi besloot ik toch mee te doen met het evenement van zondag. Vooraf had ik me zelf eigenlijk bezworen het niet te doen, maar zoals gezegd: de euforie (én de nodige biertjes) zorgden voor een ommekeer. Ik overtuigde mij er zelf van dat dit een ultieme voorbereiding voor al de hindernissen van de 8 september zouden zijn.
Het zeskamptoernooi verliep aanvankelijk zonder problemen De diverse spelletjes waren niet al te moeilijk en niet iedereen hoefde bij ieder spel mee te doen. Het venijn zat als zo vaak in de staart. Iedere Spiel ohne Grenzen eindigt met de waterbak. Soms moeten er golfballen gezocht worden, soms letters en wat de organisatie nog kan bedenken. Dit jaar waren de letters weer aan de beurt.
Bij dit spel moet altijd het hele team van tien personen meedoen. Er moeten 11 letters (SV GRENZLAND) verzameld worden, dus moet één persoon twee keer te water. Nu hadden wij al een persoon minder en dat hield in dat er zelfs twee personen een extra doop kregen. En natuurlijk meldde ik me wel vrijwillig.
De waterbak is slechts gevuld met een twintigtal centimeters water. In het fanatisme van het moment vliegen bijna alle deelnemers als wilden op de bak af en donderen met geweld over de rand. Net als ik ook trouwens. Dat water is altijd ijskoud, dus is het zaak zo snel mogelijk helemaal onder te dompelen, vandaar!
En hier is er blijkbaar iets misgegaan. In eerste instantie merkte ik er niet veel van, maar direct na de tweede watergang voelde mijn linkerschouder niet goed. Een zeurderige pijn kwam opzetten die in de loop van de avond alleen maar erger werd. Nu weet ik uit eerdere ervaringen dat dit soort letsels vrij lang kunnen duren, al naar gelang de intensiteit van de blessure. Daar kan ik op dit moment nog niet te veel van zeggen. Afwachten geblazen.
