Het was de bedoeling om zo vroeg mogelijk van start te gaan, deze 3e etappe. Buienradar en de weerstations op tv beloofden regen: Veel regen! Daarom zijn we om half tien aan de start. Negen uur was de bedoeling, maar dat lukte dus niet. Het moet ook niet ontaarden in stress.
Aangezien de meeste lopers van de 20 km al vertrokken waren en de 10 km deelnemers nog niet weg mochten, was het vrij rustig om ons heen. Her en der liepen wel mensen, maar veel minder dan op de andere twee dagen. Het werden er allengs wel meer en meer, het klonterde toch weer samen. Dat kwam door het cultuur historische karakter van de etappe. Aan allerlei wetenswaardigheden werd aandacht besteedt. In combinatie met een App en een woordenspel is geprobeerd deze aanpak interessant te maken voor de deelnemers. Ik geloof dat dit wel goed gelukt is, hoewel wij er zelf niet aan deelnamen.
De route van vandaag was nog weer mooier als die van gisteren. Er was meer afwisseling en de paden en wegen waren niet constant rechttoe, rechtaan. Het terrein verliep wat glooiend, er waren bossen en velden en we kwamen nog door Exloo. Daarnaast zoals gezegd de extra culturele aandacht. Prima georganiseerd.
Na de eerste stempelpost ging ons wandeltempo omhoog. Hoewel Ria ook vandaag niet klachtenvrij was, hield ze het hogere tempo lang vol. Tot Poolshoogte, de tweede stempelpost, daarna was het heel moeilijk om weer in dat tempo terug te keren.
Op het laatste stuk werden we ingehaald door lopers van de langere afstanden. Het lijkt ons dat hoe langer de afstand, hoe sneller de wandelaars lopen. De echt lange afstandlopers hebben een bepaalde kordate tred. Gebruiken ook hun armen in de voortgang. Hebben een bijna verbeten uitdrukking op het gezicht en zijn ook in no time weer uit het zicht verdwenen. Op hun rug- en heuptassen stiksels van eerdere prestatielopen.
In de Odoornerdennen, op de scheiding van bos en heide, begint het wat te regenen. Wij voelen daar niets van, want het bladerdek beschermt ons hier tegen. We hebben geluk tot aan het einde van de etappe. Wij blijven droog.
Dat geluk hebben anderen niet. Als wij in de feesttent genieten van ons eerste drankje, begint het te regenen. Het duurt niet lang of het regent pijpenstelen. Het valt echt met bakken uit de lucht. De wandelaars die nu binnenkomen, zijn doorweekt. Waarbij sommigen nog het geluk van een poncho hebben. Anderen proberen de waterval met paraplu's tegen te houden. Met weinig kans van slagen.
Zondag wacht al weer de laatste etappe. Benieuwd wat het gaat brengen. Blijft het droog? Blijven de echte blessures uit? Gaan we voor 20 km of lopen we deze laatste dag zelfs 30 km? Veel vragen, morgenavond hebben we de antwoorden.
We zullen zien.
